Dag van bezinning: Had jij ook zo’n vriendinnetje?

Mijmeringen over vroeger, af en toe word je daardoor overvallen. Dan denk je terug aan je vriendinnetjes van vroeger. Aan kattekwaad dat je samen uithaalde. Aan de situatie bij hen thuis. Nu mijn kinderen op de basisschool zitten en ik ze dus steeds meer los laat en hun eigen ervaringen gun, komen er ook steeds meer realisaties. Over de dingen van vroeger en nu die niet altijd vanzelfsprekend zijn. Eigenlijk schrik ik me als volwassene regelmatig rot, wanneer ik erover nadenk.

Natuurlijk. Mijn eigen jeugd heeft me gevormd. Ik werd in de hogere klassen op de basisschool gepest, heb een muur opgebouwd die me later flink in de weg heeft gezeten maar waardoor ik ook ijzersterk ben geworden en dus ook af en toe keihard. Pas na het eindexamen op de middelbare school realiseerde ik mezelf dat die muur er was en hoe ik daarmee mezelf in de weg zat.

Zo heeft iedereen wat… ik denk nog weleens aan…

  • dat vriendinnetje met een ernstige ziekte… Zou ze nog leven? Wat kan ze nog?
  • de BFF van de kleuterschool die moest verhuizen naar een andere woonplaats. Met haar waren er meer die van school vertrokken in de loop der jaren. Zou het anders gelopen zijn als we de hele basisschooltijd samen hadden doorlopen?
  • de vriendinnetjes die thuis ook weleens een andere taal spraken dan Nederlands.
  • het vriendinnetje waarvan de vader overleed en we met de hele klas naar de begrafenis gingen…
  • het vriendinnetje waar ik graag mee speelde, maar waar ik thuis op mijn hoede was. De vader toverde geregeld zijn riem tevoorschijn om haar grote broer te straffen. Ermee dreigen deed hij ook richting zijn kinderen als ik daar was. Nu ik er op terugkijk krijg ik er de kriebels van, maar als kind realiseer je je dat niet.
  • het vriendinnetje dat haar grote broer kwijtraakte bij een verkeersongeluk.
  • het vriendinnetje dat lelijke dingen riep tegen haar moeder waar ik bij was…
  • het vriendinnetje waarmee ik blauwe plekken vergeleek. Ik krijg nog steeds makkelijk blauwe plekken, bij haar bleek het achteraf de schuld van haar vader te zijn. In shock toen ik daar jaren later achter kwam.
  • het vriendinnetje met gescheiden ouders. Daarvan hoorde ik later dat de vader niet van haar zus kon afblijven. Afschuwelijk.
  • maar ook het dove klasgenootje waardoor de hele klas gebarentaal leerde…
  • het jongetje dat alleen in de winter bij ons op school zat en in de zomer op de ‘rijdende school’…
  • het meisje dat thuiskwam met haar moeder in tranen… dat was ik zelf in groep 7 of 8… Een oom van pas 25 jaar verloren…   

Dit zijn de dingen die pas echt binnenkomen nu je er als volwassene op terugkijkt. En natuurlijk waren er veel meer vriendjes, vriendinnetjes en levenservaringen. Jeugdherinneringen. Mooi en lelijk. Destijds was het gewoon zoals het was, of wist je er niet van. Welke ervaringen gaan mijn eigen kinderen meemaken? Wat gaat ze vormen in het leven?

Ik hoop in ieder geval dat er vriendjes en vriendinnetjes zijn. Om rare fratsen mee uit te halen, om te zien hoe het er ergens anders thuis aan toe gaat, om herinneringen mee te maken op kinderpartijtjes en op het schoolplein, maar om vooral heel erg mee te giebelen. Dat doe ik als volwassene namelijk eigenlijk nooit meer. Giebelen. De slappe lach krijgen.

Ik hoop dat wat ze meemaken ervoor zorgt dat ze sterk in hun schoenen staan, zodat ze het redden later in het grote mensen leven. Dat ze ondanks hun eigen nare ervaringen kunnen relativeren door wat daar aan positiviteit tegenover staat.

Heb jij dat ook nu het nieuwe jaar begonnen is? Dat er jeugdherinneringen opborrelen en je ineens jezelf realiseert hoe levens anders kunnen lopen of hadden kunnen lopen? Aan wat er van je vriendinnetjes of klasgenootjes geworden is? Aan wat er alleen al zo recent (het afgelopen jaar) voor jezelf veranderd is en wat jij meemaakte op de leeftijd die je kinderen nu hebben…

1 januari als dagje voor bezinning.

Dat maakt dat je je weer realiseert waarom je iedereen ‘de beste wensen’ wilt geven voor het komende jaar. Met voorspoed, geluk en gezondheid. Een jaar waarin de fijne momenten de donkere zullen ‘outshinen’. Een jaar waarin je hoopt het verschil te kunnen maken voor hen die dat nodig hebben. Lieve lezers, ik wens jullie het allerbeste voor 2018: gelukkig nieuwjaar!

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

Comments

  1. Nicole says:

    Eigenlijk denk ik maar weinig terug aan mijn jeugd. Terwijl het wel mooi is om te doen… Heftige dingen als ik het hier zo lees…

  2. ik heb daar eigenlijk nu pas “last ” van. Dat ik denk wat zou er geworden zijn van die en van die…kan daar echt nieuwsgierig naar zijn..

  3. Ik bedenk me door het jaar heen wel eens hoe het met anderen zou kunnen zijn en hoe mijn leven er uit zou kunnen zien. Wel bijzonder km dat van jou terug te mogen lezen.

  4. Rory says:

    Jeetje Marguarita, wat heftig om te lezen. Het doet mij realiseren hoe goed mijn eigen jeugd is geweest. Dat gezegd hebbende heb ik inderdaad wel wat vriendjes en vriendinnetjes van school waarvan ik mij afvraag hoe het met ze is. En hoorde ik in de loop der jaren best vaak dat een van hen er ineens niet meer was. Heel mooi geschreven. Dit soort artikelen vind ik heel dierbaar omdat je jezelf als lezer ineens realiseert dat je mag koesteren wat je hebt. Het doet je ook gericht nadenken over vroeger. Mooi…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.